Een brief uit Zuid-Afrika (2)

//Een brief uit Zuid-Afrika (2)

Een brief uit Zuid-Afrika (2)

Vanuit het vliegtuig zag ik de “lappendeken’’ van wijngaarden onder me voorbij glijden.Tussen de dotten wolken door, die schijnbaar roerloos bleven hangen, was het zicht op de beroemde Tafelberg en alle prachtige groene valleien rondom de hoofdstad Kaapstad, exact zoals de boeken het beschrijven. Dit uitzicht hebben Jan van Riebeeck en Simon van der Stel, onze wijnvoorvaderen in de Kaap, moeten missen, maar zij hebben als geen ander geweten dat er in dit land wijnen konden worden gemaakt die niet alleen de wereld zouden veroveren maar ook het hart. Het is hier nu herfst, maar toch werd ik onaangenaam verrast, toen een oerhollandse regenbui mij bij de eerste stappen op zuidafrikaanse bodem verwelkomde. Vanuit Stellenbosch, het wijngebied bij uitstek en tevens naamgever aan de kleine provinciestad, zo’n half uur van Kaapstad , ga ik direct op mijn doel af om de nieuwe jonge wijnen van 2002 te proeven. Ik volg de wijnroute, die vrij duidelijk staat aangegeven. De wegen zijn smal maar overzichtelijk en in tien minuten kom je maar vijf auto’s tegen , dus een kleine twijfel bij het links rijden, kan niet veel kwaad. Voor veel wijnboeren zit het grote werk in de wijngaard erop en is de oogst binnengehaald. Maar voor een enkeling is het nog wachten op de allerlaatste rijping van de druiven. Zo ook in de wijngaarden van het wijndomein Rustenberg. Er staat nog anderhalve dag pluk voor de boeg. Op dit enorme en adembenemende landgoed van 1200 hectare (!) is er nog behoorlijk veel leven in de brouwerij. De eigenaar Simon Barlow brengt me, samen met zijn, hoeder van de wijngaard Nico Walters de heuvel op, om mij trots zijn allermooiste wijngaarden te tonen. Een pad van rode kleverige klei bemoeilijkt onze “camel-trophee route” door de oude diepe sporen. Glijdend en glibberend bereiken we ons doel, maar als ik uitstap is mijn linkerschoen al bijna voor altijd in de klei verdwenen. Gelukkig word ik afgeleid van deze oncomfortabele positie door het gezang dat opstijgt tussen de rijen wijnstokken die nog steeds wachten om geplukt te worden. In de diverse ‘gangpaden’’staan met ijverige blik zo’n vijftig geroutineerde plukkers, die de kleine overrijpe cabernet sauvignon druiven afknippen. Bij het aanzien van deze noeste arbeid, die een zeer sterke rug verlangd en een nog sterkere spirit, dank ik ze in gedachten met heel mijn wijnhart voor het ‘veilig’stellen van deze druiven, omdat ik weet dat die over niet al te lange tijd voor een goed gevuld glas wijn gaan zorgen. Staande op deze heuvelrug gunt de vallei je een verre blik op de zee, die dichterbij lijkt dan de twintig kilometer die ze in werkelijkheid van je is verwijderd. Maar haar invloed blijkt wel degelijk van belang omdat ze een essentiele verkoeling aan de druiven geeft na een dag van ondragelijke hitte die in de zomer (onze winter) wel kan oplopen tot een graad of veertig. Achter me priemt de imposante Simonsberg in mijn rug en aan mijn voeten ligt de vallei in al zijn prachtige wijdsheid. Geen wonder dat een druif zich hier op zijn gemak voelt. En een goed verzorgde ontspannen druif is de absolute voorwaarde voor een sprakeloze wijn. Ook in Nederland te verkrijgen, het hele jaar door.

2017-09-11T17:06:17+00:0027 mei 2002|Columns|
X