Chateau Montus

(Deze column verscheen eerder in 2001 in de Spits)

2001: De afgelopen weken reed ik samen met mijn familie door het Franse land. Via de Elzas, Bourgogne en de Provence, zijn we uiteindelijk weer op onze vertrouwde stek; de Gers. De wijnstokken en tientallen uithangborden waarmee de lekkernijen van deze streek worden aangeboden aan vooral de tijdelijke plaatselijke bevolking begroeten ons als vanouds. Het hele land ademt dezelfde geur; die van foie gras en armagnac. Producten waarop iedere boer hier met recht trots kan zijn. Daarnaast wordt je overladen met hun typische boerse wijnen. Voor de rode versie heeft meestal de druif Tannat het voor het zeggen. Een wijn waar je geduld voor moet hebben, want in zijn  jeugdige jaren kan hij nogal wat stroef en onaangepast zijn. Hierdoor is de Tannat zeker niet bij alle wijnliefhebbers geliefd. Een van de beroemdste wijnmakers van deze streek Alain Brumont, die al jaren de tannat hoog in zijn vaandel heeft staan en er o.a. zijn beroemde Montus wijnen mee maakt, heeft het probleem van het wachten opgelost door de Torus te produceren. Zijn naam doet het misschien niet vermoeden, maar het is een milde versie van Montus. De allereerste dag van mijn verblijf in de Gers dronk ik de wijn en gleed zelfs met tropische temperaturen gemakkelijk naar binnen. Voor de witte wijnen uit deze streek ben ik hier ook helemaal op mijn plek, want hiervoor wordt hoofdzakelijk een van mijn favoriete druiven, de gros manseng gebruikt. Wat een fantastische druif is dat . Vol, stevig, beetje kruidig en zeer geschikt om wijnen mee te maken die een beetje sucre moeten zijn. Wijnen die op hun beurt weer wonderwel passen bij de foie gras. De dagen die hier langs ons heen glijden zijn dan ook zeer zeker niet gevuld in een verlangen om aan de lijn te doen en na te denken over een gezonde levensstijl. De cholesterol vliegt je hier iedere dag om de oren. Maar zo te zien lijden mijn tijdelijke Franse buren lichamelijk er niet erg onder. Amerikaanse vadsigheid is hier nog uit den boze.  De hele dag door wordt hier dan ook gewerkt. Een kleine siesta als break, maar daarna brommen nog tot laat in de avond de motoren van de tractoren. De mensen bewegen hier  continue. Zijn niet vies van een wandelingetje van enkele kilometers en eten matig. De bedrijvigheid in ons hameau, een gehucht van vijf huizen, spoorde mij aan om ieder dag in het zwembad mijn baantjes te trekken. Een gezonde geest in een gezond lichaam. ik bedenk me tegelijkertijd dat deze Frans Mediterraanse levensstijl ook geroemd wordt om haar positieve bijdrage in het verlengen van de levensjaren. Zo ongezond kan het dus allemaal niet zijn.. Het valt me inderdaad op dat er hier veel oude mensen wonen. Die moeten toch ook niet vies zijn (geweest) van een blokje foie of een stevig glaasje floc de Gascogne.  Tegelijkertijd lees ik continue berichten over het positieve effect van (rode) wijn. Onlangs nog het bericht over het gunstige effect van rode wijn op de stevigheid van de vrouwelijk borsten. Okee, we hebben het dit keer niet over het genot van de vloeibare vorm maar over het masseren van de wijn-drab over de borsten.  Wat trouwens weer hele andere prestaties tot gevolg kan hebben. En als oud sportlerares, weet ik dat een gezond en fit leven hoofdzakelijk met dit woord prestatie te maken heeft, let wel, de fysieke prestaties.