Wijn met kloten en egards

Waar de oester altijd met veel egards wordt behandelt, komt de arme tak van de familie, de mossel, er gastronomisch gezien, maar bekaaid van af. Geen tafelvullende etagiere met  verpulvert ijs, maar grote onaantrekkelijke zwarte pannen die worden volgepropt met tientallen  je met open monden aangapende schelpen, waarin weke lijfjes in afwachting zijn om na op kookpunt te zijn gebracht, gulzig genuttigd te worden. Mosselen eten we al sinds mensenheugenis. Vooral kustbewoners uit allerlei windrichtingen trokken er vroeger in weer en veel wind op uit om een maaltje bij elkaar te scharrelen. Lang geleden, toen er nog niet gekoeld kon worden, werden mosselen alleen in de ’Koude’ maanden door de mosselman verkocht, de zogenaamde maanden met een ‘r’. Maar dat is al lang achterhaalt  alhoewel we in het voorjaar wel tevreden moeten zijn met geimporteerde mosselen, want dat is de tijd voor de  mossel om zich voort te planten. In juni eten de eenjarigen hun buiken vol en als de mossel twee jaar is heeft hij voldoende lengte en vlees om als een volwaardige hap te kunnen worden aangeboden. Vanaf juli is de mossel dus vogelvrij en kan er weer door de kwekers worden “gejaagd”  op de mosselbanken. Meer dan zestig miljoen kilo wordt er per jaar weggesleepd. De helft verdwijnt direct naar onze zuiderburen, want die zijn nu eenmaal nog gekker op mosselen dan wij, vooral in combinatie met de fameuze frieten. Maar ook in ons land blijft mosselen eten populair, niet in de laatste plaats omdat dit typische Hollandse gerecht zo eenvoudig te bereiden is. Kinderlijk eenvoudig en de smaak is niet erg uitgesproken en daardoor voor velen acceptabel en het leukste is dat de pan op tafel mag staan. Als echte aardappeleters van Van Gogh kunnen we ons uitleven rondom de pan en eet je lekker met je handen of gebruik je gewoon de schelp als tafelgerei.  Helaas moet ik dit idyllisch tafereel aan mijn neus en tong voorbij laten gaat, want in welke vorm ze ook worden klaar gemaakt, het lukt me niet om na het eten van deze sponzige materie rechtop op mijn stoel te blijven zitten. Ik ben namenlijk gigantisch alergisch voor schelpdieren. Jammer,  want mosselen zijn heel erg gezond. Barstensvol vitaminen en mineralen, veel kalk en eiwitten en weinig vet.  Per 100 gram mosselen krijg je maar 74 kcal binnen. Dan moet je ze natuurlijk wel zonder te veel tierelantijnen klaar maken. Want als je ze gaat bakken of gratineren  met room, en vergezeld van eigen gemaakte frieten met mayonnaise dan ziet het calorien-plaatje er natuurlijk heel anders uit. Ook de wijnkeuze zal bepaald worden door de manier waarop ze bereid zijn. Over het algemeen worden de vrij rustige smaken van de Pinot-blanc en de Sylvaner geroemd om hun koppelende eigenschappen bij de zachte smaak van mosselen, maar ook de Muscadet uit de Loire is een risicoloze metgezel Maar als er room, kruiden, frieten of pasta bij wordt geserveerd hebben die druiven absoluut te weinig in huis. Dan zul je moeten kiezen voor aromatischer, fruitiger en steviger druiven, zoals een riesling, chardonnay of een viognier. Wijnen dus met meer kloten en egards.